In moderne auto’s zit een computer. Nu blijkt dat onze oude Volvo toch nog redelijk modern was, want ook daar zit een computer in. Leuk voor het brandstofverbruik en het milieu, want zo’n ding zorgt voor een efficiente verbranding… Als hij het doet. Nadeel is dat bij een kapotte computer er geen mogelijkheid is om hem te repareren. Dan moet er gewoon een andere in. Probleem is dat er in Afrika nogal weinig Volvo’s rondrijden. Om dan een computer te vinden van het juiste type is lastig. Hoe ga je in Marokko te werk om zo’n ding te regelen? Allereerst loop je de hele stad (Agadir) af op zoek naar die ene Volvo-garage die er hoort te zijn. Als je die uiteindelijk vindt blijken ze alleen vrachtwagens te doen. Gelukkig hebben ze nog de naam en het adres van een Volvo-dealer in Casablanca, 500 kilometer verderop. Jurjen belt met Scandinaviacar en krijgt uiteindelijk Hamid te spreken. In zijn beste schoolfrans probeert hij hem het probleem uit te leggen; we moeten zo snel mogelijk een werkende computer in Agadir zien te krijgen, anders zit de reis er voor ons op. De beste man blijkt een van de weinige Marokkanen te zijn die Engels spreekt. Opgelucht vertelt Jurjen over de reis voor het goede doel en dat het zonde zou zijn als deze in Marokko al zou stranden. Van Amsterdam naar Banjul moet het zijn! “Amsterdam?” vraagt Hamid, “Maar dan kunnen we dus ook Nederlands spreken!” Hamid blijkt jarenlang in Eindhoven voor Volvo te hebben gewerkt. Hij belooft plechtig dat ALS er een computer in Marokko is, dat hij deze gaat vinden en zal laten bezorgen. De woestijnruiters kunnen hun geluk niet op. Dit gaat lukken! Nog dezelfde middag belt Hamid terug: geen computer. Hij heeft zijn uiterste best gedaan, maar helaas. Dit is een ramp! Moet de computer dan helemaal uit Nederland komen?
We nemen contact op met twee classic Volvo dealers in Nederland. Een van de twee heeft het apparaat op voorraad. Goed nieuws, maar zaterdagochtend vroeg rijdt iedereen weer verder en via DHL is de computer op zijn vroegst dinsdag pas in onze handen - een niet in te halen achterstand. We kunnen natuurlijk met de tweede groep meerijden, maar dan moeten we het zonder onze nieuwe vrienden stellen. Een ander alternatief is de computer met spoed te laten invliegen door DHL. Dan vliegt een mannetje speciaal voor ons met het pakketje naar Agadir. Dit kost een vermogen en is geen optie. Dan kun je nog beter een vriend op onze kosten laten invliegen! Hmm, dat is nog niet eens zo’n slecht idee… Maar het is inmiddels vrijdagavond en wie is er zo gek om de volgende dag te vertrekken? Een flexibel iemand moet het zijn, met veel vrij in te delen tijd… Een student dus! De eerste persoon die bij Sven opkomt is Martijn Pannevis - druk bezig met afstuderen, dus elke afleiding is welkom. Meteen naar Nederland gebeld. Martijn wil heel graag, maar gaat het toch niet doen in verband met de scriptie. (Hulde voor de discipline, Martijn!) Zijn oude buurjongen wil wel. Inmiddels hebben we op het internet een last-minute gevonden die de zaterdag om 12:05 uur vertrekt en om 19:20 uur in Agadir is. Alex van Dierick gaat akkoord. Wie wil dat nou niet? Een betaalde vakantie naar een zonovergoten badplaats. De datum van de terugreis mag hij zelf bepalen, als hij maar op tijd hier is, met de juiste spullen. Probleem is alleen hoe de computer op tijd vanuit Enschede bij Schiphol is. Deze moet zaterdagochtend al klaar liggen. We proberen contact te zoeken met Sito Classics in Enschede, maar deze zijn al gesloten. Via de Kamer van Koophandel en de login van Jurjens werk hiervoor achterhalen we de namen van de twee eigenaren. Een van de twee staat in het telefoonboek en wordt door ons gebeld. Tegelijkertijd rijdt de moeder van Cander, een van onze reisgenoten naar de andere compagnon, 3 kilometer van haar huis. We kunnen nu niets meer aan het toeval overlaten, dus alles wordt op alles gezet. Met goed resultaat; onze koerier wordt met een van de compagnons in contact gebracht. De afspraak wordt gemaakt dat Martijn de volgende ochtend om 9:00 uur de onderdelen komt halen en op tijd op Schiphol is om deze te overhandigen aan Alex. Naast de computer neemt hij ook meteen een setje bougiekabels mee. Deze zijn na de brand echt aan vervanging toe en tapen is ook niet alles. Als we dan toch iemand laten overvliegen, dan meteen maar goed. Goed geregeld dus. Het wachten is nu op bericht van Alex dat de boeking is gelukt.
Om 22:05 belt hij ons. Bij D-reizen kun je reizen voor de volgende dag alleen via de telefoon boeken. Dit kan tot 22:00 uur ’s avonds. Helaas was Alex net te laat. Hij moet het dus de volgende dag vroeg proberen. De mogelijkheid bestaat nu dat de onderdelen wel op tijd op Schiphol zijn, maar dat er Alex niet mee kan met de vlucht. We moeten zekerheid hebben! Marnix, een reisgenoot die ons relaas hoort vindt het maar een raar verhaal. Een vriend van hem werkt bij D-reizen op de boekings-desk en die werkt toch echt tot 23:00 uur. Meteen wordt deze jongen gebeld. Inderdaad is het normaal gesproken slechts mogelijk om tot 22:00 uur te boeken, maar hij gaat meteen voor ons aan de slag. De volgende ochtend zullen de tickets klaarliggen voor Alex! Soms lijkt alles toch mee te zitten. Nu is het afwachten voor de woestijnruiters. Zal alles goed gaan?
De volgende dag om 6:00 ’s ochtends vertrekken onze mede-reizigers. Onze techneuten Edwin, Ad en Arne hebben de auto zo achtergelaten dat we alleen maar de kabels hoeven te vervangen, de computer aan te sluiten en weg te rijden. In theorie dan, want misschien werkt het toch niet… Een paar uur later worden we gebeld. Martijn is met de onderdelen onderweg naar Schiphol. Bij Sito-classics is de computer getest in de auto van een van de compagnons en hij werkt. Om half twaalf belt Alex, hij is door de douane met de spullen (zonder dat ze dachten dat het om een rare bom ging) en wacht nu op het boarden. De woestijnruiters proberen te genieten van hun ‘vrije’ dag door een bezoek aan strand, maar de zenuwen overheersen. Op de camping ontmoeten we een man die voor weinig een plaat onder de auto kan lassen. Zo wordt de motor en met name het carter beschermt tegen stenen in de woestijn. Maar is het wel nodig die preparatie als je niet zeker weet of de auto weer zal rijden? Toch besluiten we het te doen: beter mee verlegen dan om verlegen. Om 17:00 uur belt Alex dat hij een uur eerder in Agadir zal zijn omdat hij zich naar binnen heeft weten te lullen op een eerdere vlucht. Sven haalt Alex met de taxi op en om 19:00 uur arriveren ze op de camping. De spullen worden ingebouwd en de auto wordt gestart. Hij loopt! Maar slaat meteen weer af. Bij elke poging hetzelfde. Daarnaast ontdekken we rook bij de bougies. Toch niet weer brand?! De kabels worden nogmaals gecheckt, de bougies vervangen, maar de rook blijft. Zou het niet kunnen zijn dat het gesmolten plastic en rubber is van de brand die door het warm worden weer gaat roken? Inderdaad verdwijnt de rook na een kwartiertje proberen. Maar hij loopt nog steeds niet lekker stationair. Zonder luchtmassameter weliswaar wel, maar dan slaat hij weer af bij gas geven. De telefonische raad van Edwin luidt: als hij loopt, rijden! En dat doen we dan maar. Om 21:45 uur vertrekken we vanuit Agadir. De nu volgende etappe wordt door de organisatie als volgt omschreven: Verstand op nul, 700km trip naar Laâyoune. Grote delen worden gereden over slechte wegen door niemandsland. Geen dorpjes, alleen maar zand om je heen en voor de rest niets. Niet voor niets vertrokken de andere teams zo vroeg. Zij zijn inmiddels aangekomen en waarschuwen ons voor zandduinen op de weg. Het opgewaaide zand kan link zijn als je er met hoge snelheid inrijdt. Daarnaast schijnen er kamelen te zijn die zomaar de weg oversteken. De woestijnruiters besluiten het rustig aan te doen. Bij het geringste teken van slaap de auto stoppen, alleen rijden als beiden wakker zijn en vooral niet te snel rijden. Na 5 minuten rijden zijn de goede voornemens overboord en knallen we door de duisternis. Uiteindelijk weten we de trip in nog geen tien uur af te leggen. Een absoluut record! Ook nog op tijd om met Simon, Joost, Jeroen en Cander mee te rijden naar Dakhla. Die 550 kilometer kunnen er ook nog wel bij. In Dakhla aangekomen worden we onthaald met een groot applaus. We schijnen toch iets speciaals te hebben gedaan. Maar die eer is ons te veel. Onze laatste koude biertjes delen we met onze redders, de mensen die hun rustdag opgaven om onze auto te repareren zodat wij weer verder konden. En dan… slapen!
