De auto doet het weer als vanouds. Tenminste, de motor… De snelheidsmeter is er mee opgehouden, het electrische dakraam is stuk, en als je de claxon indrukt gaat de achterruiterwisser aan. Maar goed, dat is genoeg om de woestijn te doorkruisen. Dus dat hebben we gedaan. Na het inslaan van de nodige voorraden - met name water en brandstof - zijn we op pad gegaan. Onze gids Abdou heeft ons door de woestijn geleid. Vier dagen en drie nachten lang in de Sahara is heel apart. Allereerst is er natuurlijk heel veel zand, maar niet alleen de zandduinen die mensen voor zich zien bij woestijnen. Ik kan me voorstellen dat woestijnvolken net zoveel woorden kennen voor zand als Eskimo’s voor sneeuw. Wat verder opviel is dat er nog behoorlijk wat vegetatie is daar. Weliswaar allemaal droge bosjes gras, maar toch. En natuurlijk de uitgestrektheid van de gebieden. Nergens ook maar enig teken van leven te bekennen. Heel af en toe een wilde kameel, maar voor de rest niets dan zand en zon. Iedere avond zochten we een plekje om onze tenten neer te zetten, een kampvuurtje te maken en ons potje te koken. ’s Nachts zagen we meer sterren dan ooit, zo donker was het.
Na twee dagen door het zand ploegen kwamen we aan bij een kleine camping aan zee. De zee! Eindelijk water na al dat zand. Jammer van al die kwallen, maar even zwemmen was toch wel fijn. Hoe lang kun je zonder douche? Vanaf daar hebben we grote delen door de duinen en over het strand gereden. Erg gaaf, maar de auto’s hadden het moeilijk. Ach, zonder lambda-sonde maakt onze Volvo een mooi rally-geluid, inclusief knallen en vuur uit de uitlaat… Dit beestje is oersterk.
Aan zee waren af en toe nog levende wezens te bekennen. Bij ieder klein dorpje en nederzetting was het hetzelfde verhaal. Van overal kwamen kinderen aanrennen: “Monsieur, donnez-moi une cadeau!”, “Cadeau, cadeau!” Vervolgens wezen ze alles aan in de auto, want alles kan dienen als cadeau. Hoewel de situatie natuurlijk schrijnend is als je met een groep westerlingen door arm gebied reist, is het ook niet mogelijk iedereen wat te geven, want dan sta je binnen no-time zelf met lege handen. Daarnaast is het de bedoeling dat onze bezittingen worden geveild voor de school in Sutu Sinjang. De meesten moesten we teleurstellen en anderen werden tevreden gesteld met een pen of andere prullaria.
Na onze reis door de woestijn kwamen we aan in Nouakchott. Dit is een stad zoals zovelen in Afrika: druk, stoffig en stinkend naar diesel en rottend afval. En ook daar, overal kinderen vragend om cadeau’s. Wij hebben ons even teruggetrokken uit alle ellende door een verblijfje in een hotel met zwembad. Dubbel? Misschien, maar je moet toch wat. Even uitrusten voor de volgende etappe.
So far so good. Hopelijk levert de veiling van de Volvo nog voldoende op voor het goede doel. Jullie zijn in ieder geval een bijzondere avontuurlijke ervaring rijker.
Geweldig verhaal jongens. En prachtige foto’s trouwens.
Met een beetje hulp lukt het allemaal wel. En het blijkt dat een Volvo toch een zeer sterke auto is.
Ik blijf jullie volgen.
Mannen…ook in Marokko zijn de Brabo’s niet te vertrouwen lees ik…jaaaa…het zal ook eens anders zijn.
Ik heb gehoord van mijn tandarts, die vond dat ik goed gepoetst had, dat jullie de plaatselijke heerser gaan ontmoeten…grappig zeg. En nu?Tijd voor een stukje strand en bier..?
Mooie verhalen voor de komende kroegavonden…en voor veel later nog.
Veel plezier en tot over een weekje of twee.
HOUDOE he!